GELEZEN: Da Vinci Code van Dan Brown

Heb het dan toch eindelijk gelezen: De Da Vinci Code van Dan Brown, het beroemdste boek van 2004 en veruit het meest vernoemd in de eindejaarslijstjes van den Humo. Vergeleken met De Slinger van Foucault en consorten.
Wel, ik heb die Slinger nooit uitgekregen (die bleven daar maar in die kast zitten!). De Da Vinci Code wel maar dat wil niet zeggen dat die laatste nu echt het boek van het nieuwe millennium is. Toegegeven: het leest als een trein en het is vreselijk spannend. En het bevat de juiste ingredienten om een bestseller te worden: De Graal, Maria Magdalena, Opus Dei, moorden alom, rijke Engelsen, het Louvre en een vleugje romantiek (maar absoluut geen seks, laat ons het proper houden he). Maar literatuur is het echt niet: op sommige momenten bereslecht geschreven en op andere momenten pocht de auteur dan weer veel te veel met zijn kennis van alle mogelijke uithoeken van het Louvre en Parijs. Begin je eraan met teveel verwachtingen dan wordt het dus niks. Ben je echter opzoek naar de ideale literatuur voor een lange vliegtuigreis of een dagje aan het strand dan is het perfect! Deed mij in dat opzicht veel denken aan de betere Stephen King. Oh en het einde valt ook best wel tegen, verwacht geen wereldschokkende onthullingen of dingen die de kerkelijke geschiedenis op hun grondvesten doen daveren, daar is het allemaal veel te braaf voor.
Punten op de schaal van Luk? Niks, hors cathegorie. De Mac Donalds dingt ook niet mee om de Michelin sterren maar dat wil niet zeggen dat het af en toe niet evengoed kan smaken.